Chciałem się skupić na tych “podnoszących standard rozgrywki”. Dez0dor (jeden z kilku ojców moda Lost Alpha) napisał kiedyś, że mniejsze i średnie kompilacje modów nie mają żadnego sensu – po prostu zaśmiecają scenę. Muszę się niejednoznacznie nie zgodzić z podaną wyżej sentencją. :) Dlaczego niejednoznacznie? Bo z jedej strony – faktycznie “modpack’ów” jest dużo, a każdy zmienia kilka drobiazgów, to w grafice, to w broniach, a ten dodaje jeszcze kilka bajerów. W efekcie gracz sam nie wie co wybrać i przeważnie olewa temat. Patrząc za to z innej perspektywy, można stwierdzić, że powstało kilka wielkich modów opartych na mniejszych, bądź czerpiących niektóre rozwiązania ze starszych – też mniejszych. Godnie reprezentują poziom Oblivion Lost 2.2, Dima’s Mod: Final, AMK, Priboi Story. Każdy z nich jest inny – więc polecam spróbować te, a innymi nie zawracać sobie głowy. OL 2.2 miał przywrócić ideę oryginalnego S.T.A.L.K.E.R.’a przed “wielką czystką” zafundowaną przez THQ i GSC, czyli usunięciu kilku elementów rozgrywki.
DM:F zawiera w sobie OL, Priboi Story, kilka pomniejszych modyfikacji, a wszystko to połączone kunsztem modderskim i wieloma zmianami wprowadzonymi przez naszego forumowego Dymitra Izotopa – Dimę. AMK jest małą rewolucją, lecz wystarczającą na skalę S.T.A.L.K.E.R.’skiej sceny modderskiej. Jako atuty podane są m.in. ulepszona fizyka, większy realizm i dynamiczne wiadomości w PDA. Jak to wszystko sprawdza się w praktyce? Polecam testować samemu. :) Pora na Priboi Story, czyli jedyny (mi znany) total conversion mod – mod w którym zmieniona jest całkowicie linia fabularna. Wcielamy się w skórę dzielnego porucznika Priboi’a, który musi wyprostować kilka uprzednio zagiętych spraw.

Kilka osób pewnie połapie się w kwestii dlaczego polecam mody, jeśli “teoretycznie mnie ominęły”. Ano dlatego, że przesiadując na forum Stalker.pl i rozmawijając na tematy naprawdę różne w SB (polecam czasem zajrzeć i nie zrażać się z pozoru dziwnie wyglądającymi rozmowami oraz wystrzegać się panów w żółtym ;)) dowiedziałem się sporo na ich temat, a niektóre sam potestowałem i zamierzam pobawić się nawet bardziej.

Zaczynając od tego miejsca chciałbym wspomnieć o kilku modach będących
w produkcji. Jako pierwsze – Lost Alpha. Powstaje już dosyć długo, ale ma zdeklasować wszystko inne, co dotychczas wyszło. Głównym założeniem jest przywrócenie atutów rozgrywki, które były planowane przez GSC oraz rzeczy które zostały usunięte. Ma to być mniej więcej obrazem alphy 1935, lecz na silniku edycji sklepowej S.T.A.L.K.E.R.’a. W jednym zdaniu: będziemy opalać się w blasku fajności tego moda, możecie mi wierzyć. Następnym modem jest utAMK, czyli wiele rewelacji w ramach wariacji AMK tworzone przez naszego forumowego utak3r’a, który jak widać odwala bardzo dobrą robotę, a ja tylko czekam, aż skończy i będę mógł schrupać ten kunsztowny torcik z wisienką. :) Co do zmian przezeń wprowadzanych polecam odwiedźić wątek dedykowany. Ostatnim czymś jest DM:E (Dima’s Mod: Enhanced), czyli przeniesienie S.T.A.L.K.E.R.’a w realia starożytnej grecji, gdzie tragedie i komedie tworzone były ku uciesze publiki… Żart – może trochę niesmaczny, ale słowo komedia jak najbardziej pasuje. :) The Witcher, modder przesiadujący na forum Stalker.pl obrał sobie za cel tworzyć równolegle z Dymitrem ulepszoną wersję Dima’s Mod. Jeden zabrał się za wersję Final, drugi – Enhanced. Ten pierwszy wyszedł i cieszy się zasłużoną popularnością, o drugim wiemy tylko tyle, że teoretycznie jest… Mod staje się legendą na miarę Duke Nukem: Forever. The Witcher nie udostępnia żadnych informacji ani materiałów na temat swojego moda, a fani niezmordowanie dopytują się o pewne sprawy lub knują teorie spiskowe – polecam wątek dedykowany – komedia na miarę greckich mistrzów. Takie zamieszanie działa często na korzyść, lecz po tak długim czasie może to się niestety odwrócić. Apeluję więc z tego miejsca do Pana The Witchera o udostępnianie jakichkolwiek materiałów potwierdzających chociaż istnienie moda oraz w jakiś sposób zagęszczania ruchów nad pracą (premiera miała być już we wrześniu)!

Tak oto dzieje się w światku modderskim na naszym forum i nie tylko… Jeśli kogoś temat zaciekawił polecam (po raz enty) wejść na forum, poczytać, popytać i dobrze się bawić grając i czekając na LA i DM:E. :)

PS Niniejszym wspominam też o Soljance, która jest fajna, ale nie została wcześniej ujęta ze względu na bariery językowe, o!

Tak to właśnie wygląda – 12 track’ów opisujących każdą z lokacji w Zewie za dnia i nocy, a także różnego rodzaju ambient zachęcający zwykłych stalkerów do walki, czy o pieniądze, czy władzę, czy własne chore ambicje – Zona jest domem każdego z nich i to słychać w tych soczystych dźwiękach wypływających z moich, co prawda słabych, głośników. Nie będę pisał peanów na cześć każdego z utworów z osobna, bo w gruncie rzeczy mógłbym, ale nie widzę takiej potrzeby – każdy kto w głębi siebie chce “posłuchać jak wygląda Zona” z pewnością zrobi to po przeczytaniu wstępu do tego felietonu. :)

Panowie z GSC już wcześniej raczyli nas wysublimowanymi dźwiękami w trailerach, nawet tych z 2002 roku, gdzie S.T.A.L.K.E.R był jeszcze bardziej U.F.O. niż C.Z.A.R.N.O.B.Y.L.S.K.I. Niemniej jednak poprzeczka postawiona była wysoko, lecz i tym razem nie została strącona przez płynny i gimnastyczny skok sporo nad nią. Bo przeciętnemu graczowi nie zrobi to różnicy, czy oprawa muzyczna będzie “dobra”, “bardzo dobra”, czy tylko “zadowalająca” – liczą się wrażenia z gry. Developerzy S.T.A.L.K.E.R’a pokazali coś innego – dźwięk nie tylko jako dodatek, ale sztuka sama w sobie i usytuowali ją (czyli sztukę) w osobnym katalogu na płycie instalacyjnej Zewu Prypeci.

Słuchając fragment zatytułowany “Zaton, dzień” narodził mi się obraz złowrogo wschodzącego słońca nad bagiennym pustkowiem pełnym niebezpieczeństw. Stalkerzy przemierzają Zonę w celach tylko im wiadomym, zmagając się z anomaliami i mutantami stworzonymi przez Matkę Zonę – kreatorkę i władczynię. Czuć ten element niepewności, bycia obserwowanym… Większe wrażenie jednak tego odczucia dosięgnąć może człowieka, gdy przesłucha “Prypeć, dzień” – tu początkowo sielankowy klimat stopniowo zagęszcza się niczym smoła w stygnącym kotle. Apogeum jednak następuje (przynajmniej dla mnie) w “Prypeci nocą”. Wszystkie stwory, świadome bojącej się wszystkiego co ciemne i mroczne natury człowieka, wychodzą ze swoich kryjówek i czekają… Na jeden, jedyny błąd zabłąkanego w te tereny stalkera, czy to błysk latarki, czy może niechcący kopnięty kamień zdradzający jego obecność.

PS. Outro, jak sama nazwa wskazuje, dla utrzymania całej “historii” ścieżki dźwiękowej – darować sobie aż do przesłuchania wszystkich wcześniejszych fragmentów. :)