Łowcy ( tłum. Ukr. Мисливці ) Informacje o nich są szczątkowe, opierają się głównie na plotkach i próbach przeniknięcia przez wojsko. Wiadomo o nich głównie tyle, że są prawowitymi mieszkańcami tych ziem, dowodzeni podobno przez byłą grupę rządową. Nie wiadomo jak rekrutują ludzi spoza własnej „społeczności”. Nie mieszają się w sprawy innych, powoli realizują swój własny, nieznany plan. O ile są dość neutralni, o tyle nie lubią gdy ktoś węszy w ich pobliżu, z kolei ugrupowania powiązane z rządem i wojskiem mają z nimi na pieńku. Za wybuch i zniszczenie miejsca w którym niegdyś mieszkali oraz wszelkie zło obwiniają Monolit. Pewne jest to że są doskonale wyszkoleni, instynktownie się ukrywają, znają niemal każdy zakątek i każdą lokację. Mowa tu o zakapturzonych snajperach w płaszczach kamuflujących, którzy samotnie infiltrują Zonę.

Ich wyposażenie nie jest tak nowoczesne jak innych frakcji, nadrabiają to jednak w pełni niezwykłymi umiejętnościami. Ważnym i ciekawym faktem jest, iż wyznaczyli własną hierarchię, wiąże się ona z polowaniami. Uwielbiają to, zbierają trofea których ilość świadczy o pozycji w grupie. Wykorzystują dosłownie wszystko co znajdą przez to zdają się być doskonale przystosowani do życia w surowych warunkach Strefy. Krążą pogłoski, że widziano ich czasem z oswojonymi Nibypsami jako towarzyszami łowów.

[ŚCIŚLE TAJNE] (Informacje nieoficjalne dostępne wyłącznie dla członków frakcji i zaufanych łączników ) – Kartka z Historii – W roku 1986 po głośnej katastrofie rząd ukraiński wysłał delegację składającą się z kilku naukowców sekcji atomistyki, technika jądrowego i oddziału eskorty wojskowej do elektrowni w Czarnobylu. Grupa ta podobnie jak kilka innych miała nadzorować prace zabezpieczenia reaktorów i desperacką próbę usuwania skutków katastrofy. Jak się okazało, wysłani zostali na pewną śmierć, podobnie pozostałe ekipy, a ich nazwiska i akta wyczyszczone dla zatuszowania skali tragedii. Kiedy przeciekła do nich wiadomość o tym, zaczął się bunt. Szalę goryczy przechyliły dalsze wydarzenia. Nieludzka śmierć w cierpieniach, straszne mutacje i niewyjaśnione zjawiska. Rozczarowani i zdesperowani ludzie mający świadomość, nieuchronnej śmierci zapragnęli sprawiedliwości i opuścili okolice. Prowadzeni przez ocalałych z byłej delegacji rządowej, początkowo nazywani byli „legionem śmierci”, który bezwzględnie eliminował partyzantką wojskowych napotkanych po drodze. Później jednak, kiedy wszyscy nieuleczalnie chorzy umarli, zaczęli wieść bardziej cywilizowany tryb życia tworząc na nowo społeczność. Doktor Iskierski, technik „Uran” i kapitan Igor Niedźwiedź odegrali kluczową rolę w przetrwaniu uciekinierów i utworzeniu frakcji nazwanej później przez przybyłych Stalkerów „Łowcami”. Lecząc i aplikując chorym medykamenty, w tym słynny „płyn Lugola” oraz ucząc ich sztuki wojennej zaskarbili sobie przychylność otoczenia, wkrótce zyskując miano przywódców. Wkrótce dołączać zaczęli do Łowców ludzie uciekający przed wywózkami ze strefy zamkniętej. Ich zasoby były ograniczone dlatego konieczne było dostosowanie się do warunków otoczenia. Niebawem wśród uchodźców znaleźli się Myśliwi dzięki którym zaczęto szkolenia survivalu. Frakcja prowadząc otwartą wojnę z wojskowymi, zmuszona została do dalszego kontynuowania partyzantki, w wyniku czego przez lata wyszkoliły się wręcz elitarne jednostki snajperów zabójców zdolnych przetrwać samemu i z powodzeniem siejąc spustoszenie w szeregach wroga, łupy zaś stały się głównym źródłem zaopatrzenia. Korzystając ze znajomości niemalże każdego skrawka Zony stworzyli własne ścieżki, czasem pomagając Stalkerom jako przewodnicy. Łowcy wykształcili system hierarchii polegający na zdobywaniu szacunku przez jak największą ilość zabitych mutantów. Przez pewien czas to było ich główne zajęcie, jednak wkrótce potem pojawiło się nowe zagrożenie. Niebezpieczni fanatycy przybywający z centrum – Monilit. Właśnie oni stali się głównym wrogiem Łowców, tuż obok sił wojskowych. Myśliwi tknięci wzrastającą ilością niebezpieczeństw, postanowili stanąć na straży równowagi w Strefie. Lata życia w tak niebezpiecznym, a za razem niezwykłym miejscu, zaowocowały czymś czego nie udało się dokonać nikomu innemu. Otóż znaleźli sposób na oswojenie Nibypsów, które okazały się bardzo niebezpiecznym sprzymierzeńcem. To bezprecedensowe wydarzenie wyrównało ich siły ze znacznie lepiej wyposażonymi, nowymi grupami napływającymi w poszukiwaniu artefaktów. Jednym z nich był Noe, jednak poddając się szaleństwu postanowił oddzielić się od grupy. Nie mniej jednak przez niego przykładowo można nawiązać bliższy kontakt z Łowcami.

Główne Osoby – Doktor Iskierski – łysy jegomość z czerwonym nosem i okrągłymi okularami na jego czubku. Ożywia się szczególnie, gdy ktoś przynosi mu artefakt lub wieści o niezwykłych zjawiskach. Jego doświadczenie w medycynie przewyższa większość innych znanych medyków, Dzięki dokumentom wyniesionym z sekcji atomistyki eksperymentuje z artefaktami, wytwarza również z pomniejszymi urządzeniami, jednak w warunkach prymitywnych rezultaty są niewymierne. Technik „Uran” – dobrowolnie porzucił swoje nazwisko na rzecz całkowitego oddania sprawie Łowców. Ten krępy mężczyzna autor kilku innowacji jak płaszcz kamuflujący dla snajperów czy drobne modyfikacje stroju i broni Stalkerów, posiada ściśle tajne informacje na temat projektów i eksperymentów rządowych. Znakomicie radzi sobie też z budową i naprawą pojazdów, śmigłowców i ładunków wybuchowych i pocisków. Prawdopodobnie to jego najbardziej poszukuje wojsko. Kapitan Igor Niedźwiedź – Sam jego wygląd potwierdza nazwisko. Jego Twarz w przeciwieństwie do czubka głowy jest bujnie porośnięta czym przypomina prawdziwe zwierzę, również w polu jest niezwykle zaciekły i niebezpieczny. Nie nadający się na snajpera, ale za to umiejętnie utrzymujący morale w obozie. Prawdopodobnie najbardziej luzacki z Łowców którego spotkamy, potrafiący wypić kozaka duszkiem i rzucić przy tym kilkoma dowcipami pod rząd.

Ideologia i barwy – Motto – „Prawda, Odwaga, Przetrwanie” Wrogowie – Wojsko i Monolit. Cel – Odkrycie rządowych spisków i eksperymentów w Zonie. Eksterminacja potworów. Baza – przykładowo „Amfiteatr” w Zatonie (Zew Prypeci), napotkać ich można na każdej mapie, jak Samotników, najczęściej jednak tereny ruin i lasów. Barwy – Kombinezony tego samego typu co w wyposażeniu Samotników z odmiennymi barwami. Spodnie, rękawy i kaptur są szare pokryte barwami moro postaci zielonych i brązowych smug, a nie plamek. Kamizelki, ciężkie buty, paski, rękawice oraz ochraniacze są ciemno brązowe, a wręcz czarne z jasnymi akcentami. W praktyce wygląda to tak ze poziome płytki na korpusie wyglądają jak metafora żeber. W połączeniu z jasną maską wystającą spod kaptura nadaje im to złowrogi trupi wygląd który odzwierciedla ich tragiczną przeszłość. Podobnie w egzoszkieletach Technika i Kapitana, Doktor posiada kombinezon SSP-99 Ekolog. Jednostki specjalne snajperów najbardziej przypominają ubiorem płaszcze bandytów, jednak ich ubarwienie to kamuflaż maskujący idealnie wtapiający się w otoczenie i roślinność Zony. Również ich broń pokryta jest tym samym deseniem. Znakiem Łowców jest połączenie symbolu radioaktywności z maską przeciwgazową. Oba przedzielone pod skosem dają wyraźną metaforę otoczenia i ludzi tu mieszkających oraz sposobu ich życia wśród promieniowania i anomalii. Pod znakiem widnieje zaokrąglony napis w języku ukraińskim – Łowcy. Całość obszyta jest jasnym paskiem i cieńszym przeszyciem wewnątrz. Kolory oparte są na kontraście – ciemne tło, jasne kontury. Może występować w dwóch wersjach czarno-białym i brązowo-białym lub nawet żółtym.

Witam, nazywam się Pimien Tarlikov, ale to już nie jest istotne, moje życie od niedawna przybrało zupełnie inną formę, stałem się lepszym człowiekiem.

Pimien Tarlikov Data 2 marca roku 2013 Przynależność: Brak Zapis rejestru PDA

Wpis 1. Data 2 marzec roku 2013 godzina 21:54 Jeśli wierzyć plotkom, razem z Sawiołem i Pawiłem słyszeliśmy dosyć durną historię o artefakcie, który gdy na niego spluniesz obdarowywuje cię wódką, oczywiście już samo przez siebie wydaje się to dosyć niedorzeczne. Ale fajnie sobie czasem pomarzyć, zresztą gdyby taki artefakt rzeczywiście istniał, zapewne już dawno został by znaleziony a jego moc wyczerpana, właśnie, ciekawe czy artefakty potrafią się wyczerpywać. No nic, pora spać, dzisiaj był strasznie męczący dzień, rozbiliśmy obóz niedaleko starego wraku samolotu, jak u mamy to tu nie jest, ale nikt chyba nie powinien narzekać na niewygodę.

Wpis 2. Data 4 marzec roku 2013 godzina 5:35 Niespodziewanie z głębokiego snu obudziła nas emisja, wciąż tkwimy w tym wraku, jedno z drzew przytrzymujące lewe skrzydło upadło podczas emisji srogo na ziemię, a cały samolot obsunął się, razem z naszą trójką w środku. Jak tak dalej pójdzie to będziemy musieli znaleźć sobie bezpieczniejsze lokum.

Wpis 3. Data 4 marzec roku 2013 godzina 16:26 Po emisji zaczęliśmy widywać w lesie snorki, co prawda z żadnym nie mieliśmy bezpośredniego kontaktu, ale widoki masek i warczenie świadczą o ich dużej aktywności w tym lesie.

Wpis 4. Data 5 marzec roku 2013 godzina 10:05 Po zjedzeniu ostatniej porcji konserw, postanowiliśmy że jeden z nas będzie musiał wyruszyć po jedzenie. Kamień papier nożyce przesądziły sprawę, ku*wa, wypadło na mnie. Zatem za chwilę wyruszam, jeszcze tylko zapakuję dodatkową paczkę środka antyradiacyjnego, mamusia zawsze mówiła, dziecko, tylko ubierz się ciepło. Biedaczka, ciekawe co teraz by powiedziała, he he.

Wpis 5. Data 5 marzec roku 2013 godzina 14:16 No więc jestem już w połowie drogi, po drodze napotkałem tylko kilka psów. Na szczęście były rozdzielone.

Wpis 6. Data 5 marzec roku 2013 godzina 15:30 Zgodnie z planem powinienem był już widzieć oko Moskwy, hmm wygląda na to że lekko zboczyłem z trasy, nie wygląda to wesoło, powoli kończy mi się woda.

Wpis 7. Data 7 marzec roku 2013 godzina 2:04 Cholera! To nie wiarygodne, wpadłem do jakiegoś głębokiego dołu i nie mogę z niego wyjść, chyba spędziłem tu trochę czasu, no cóż chłopaki na pewno już na mnie nie czekają. Z głowy leci mi krew, musiałem o coś pieprznąć kiedy leciałem w dół.

Wpis 8. Data 7 marzec roku 2013 godzina 3:14 Od ładnych kilkudziesięciu minut słyszę pojękiwania psów, chyba słyszę Słyszałem, słyszałem jak ktoś nadchodzi, wyciągnęli mnie z dołu… w życiu nie pomyślałem że ucieszę się tak bardzo na czyjś widok, do momentu aż dostałem konarem w tył głowy, tak myślę że był to konar, w każdym razie bolało jak cholera. Ocknąłem się w jakiejś jaskini, była całkiem przyzwoicie oświetlona, więc byłem w stanie dostrzec co nieco, prowizoryczne siedziska z gałęzi, obwieszone skórami ściany, dziwnie nie przypominały zwierzęcych. Wtedy pomyślałem że jeśli chcieli by mnie powiesić jak trofeum to już dawno by to zrobili. Zabrali mi broń, amunicję, leki i PDA, powiedziałbym że zostawili mnie w samych skarpetkach ale jednak ciuchy mi zostawili. Po chwili do nory wszedł jakiś gość, niski, maska przeciwgazowa na twarzy, długi płaszcz z kapturem, podwinięte rękawy. cichym szeptem powiedział, żebym poszedł za nim, co miałem zrobić, długo się nie zastanawiając podpierając się o ścianę wstałem, ciągle miałem zawroty w głowie. Więc, gdzie mnie zabieracie, zapytałem. Ale on nic nie odpowiedział, tylko złapał mnie za rękaw i wyciągnął z jaskini. To co ujrzałem kiedy byłem na powierzchni, jest nie do opisania, z lewej psy, z prawej psy, za mną psy, przede mną psy, co tu do ku*wy nędzy jest grane, pomyślałem, rozwarte, jakby gotowe do ataku szczęki, które tylko czekają żeby wbić we mnie swoje zębiska. Mam *%&@#, nic nie mogło mnie odwieść od tej myśli. Mężczyzna który wyciągnął mnie z jaskini, przyłożył mi lufę do pleców i powiedział znów tym samym cichym głosem żebym się ruszył bo, uwaga tu zacytuję “bo psy nie lubią gonić kogoś kto nie ucieka”. Wiedziałem ze i tak nic mi już nie pozostało, więc szybkim ruchem odwróciłem się i wytrąciłem mu pistolet z ręki, capnąłem go za szyję ściskając jak najmocniej się dało, byle by ku*wa udusić tego dziada który mnie w to wrobił. Niespodziewanie usłyszałem dźwięk odbezpieczania broni, połyskujące lufy karabinów w ciemnościach, trzymałem go, trzymałem go tak mocno że szkoda było puszczać, o dziwo psy nie reagowały. Ktoś z ciemności tylko krzyknął, żebym go puścił. Ale nie zdążyłem, człowiek którego dusiłem wymierzył mi soczystą bułą w twarz. W życiu nie czułem się tak okropnie, trochę jak w szkole, w której wszyscy uważali mnie za ciotę. Zabrali mnie an brzeg jakiegoś urwiska, zawiązali mi oczy, starałem się zachować zimną krew, ale oni ciągle warczeli, jak na jakimś rytuale, można by powiedzieć. Wiedziałem że moje minuty są tymi ostatnimi, pocieszające było chociaż to że wiem jak skończę, zepchną mnie w przepaść i szybko skręcę kark, nie powinienem niczego poczuć. Jeden z nich zapytał o moje imię, kilka sekund przemilczałem aż w końcu pewnym głosem wydusiłem to z siebie. Jak ja to powiedziałem, ha ha, :Nazywam się Pimien Tarlikov i jebią mnie wasze sporty ekstremalne” sam nie wiem co mi wtedy przyszło do głowy, ale to nie było ważne, w okół mnie rozległ się śmiech. Któryś z nich, zapewne ich dowódca, czy jak mawiają przewodnik stada, stwierdził że od dawna nie mieli tutaj nikogo o takim potencjale, wtedy nie wiedziałem o co mu chodzi, to był test, ktoś podszedł i rozwiązał mi oczy, w oddali zobaczyłem że prowadzą psy. “Nie uciekaj, nie okazuj strachu, utrzymuj kontakt wzrokowy. Musisz utwierdzić je w przekonaniu że to ty jesteś tym który ma nad nimi władzę, SPUŚCIĆ PSY!” Te słowa, były niesamowicie pomocne, chociaż brzmiały banalnie, zrozumiałem, że wcale takie nie są, psy krążyły wokół mnie, starałem się śledzić ruch każdego z osobna, adrenalina podskoczyła, serce biło mi tak głośno że miałem wrażenie jakby ziemia się trzęsła. Psy cały czas krążą… WRAAA! Ryknąłem a psy odskoczyły, kilka nerwowych ruchów nogą, kilka warknięć, i psy nie czuły się już tak komfortowo jak ja, poczułem że to ja teraz przejmuję pałeczkę, jeden z nich w nerwowych konwulsjach ruszył na mnie, ale to było daremne z jego strony, moja pięść wymierzyła mu odległość na jaką powinien się zbliżać. Nie będę się dalej rozwodził nad resztą, bo koniec powinien być już wiadomy, to był test. Nazywam się Pimien Tarlikov i zostałem, jednym z nich, jednym z członków Skrytej Woli. Frakcji, która rządzi się swoimi regułami, która mieszka w odległych zakamarkach lasów które zna jak własną kieszeń, która przewodzi stadem psów…. i to jest niezwykłe, coś co nie wymaga specjalnych szczepionek ani urządzeń, naturalnymi sposobami okazało się, że ludzie i psy potrafią żyć ze sobą w jedności, pytanie tylko czy my… czy ja stałem się bardziej jak dzikie zwierzę, tego nie wiem, trudno mi odpowiedzieć na to pytanie. Wiem tylko że nigdy już nie wrócę do “normalnego” życia, do biegania za artefaktami z moimi przyjaciółmi, z Sawiołem i Pawiłem. Ale nie żałuję tego aż tak bardzo, zwłaszcza że po jakimś czasie, ich truchła zostały znalezione przy wraku samolotu. Więc wiem co by mnie czekało, prędzej czy później. Potem sam miałem okazję uczestniczyć w kilku polowaniach, nikt nie był tak pobłażliwy jak w moim przypadku, jednemu gościowi psy wygryzły… no nieważne, rzecz jasna, nasza frakcja nie jest już zbyt liczna, z uwagi na niską przyjmowalność i dosyć wrogie nastawienie do reszty stalkerów. Nasz szeregi zasilane są jednak psami, to one są dla nas wzorcem. Co jest naszym celem? Pokazanie innym ludziom, że zona, to niebezpieczne miejsce, ale nie znaczy to że nie da się jej oswoić, zaczynamy od psów, a potem być może skończymy na niekontrolowanych dotąd emisjach. Pimien Tarlikov Data 9 listopada roku 2013 Przynależność: Skryta Wola

Oczy. Dość luźno zawiązana frakcja, której członkowie częściej niż przez lunetę karabinu spoglądają przez obiektyw aparatu. Czyszczą i dbają o swój sprzęt dokładniej, niż niejeden stalker należący do Powinności, gdyż ciężko utrzymać delikatną aparaturę w nadzwyczaj surowych warunkach Zony (która, jak wiadomo, nie darzy szacunkiem wszelkiej technologii). Posiadają w swych szeregach paru utalentowanych techników, którzy potrafią z wielu starych nadajników rozlokowanych po całej Zonie szybko wysłać w zaszyfrowanej postaci zdjęcia. Część z nich sprzedaje pejzaże czy też fotografie opustoszałych budynków, anomalii lub krwiożerczych mutantów dla rozmaitych czasopism i magazynów z całego globu. Jednak niektórzy stalkerzy wyręczają się nimi do wykonania zdjęć odległych miejsc lub jako zwiadowców i kartografów, gdyż frakcja ta posiada całkiem niezłych przewodników. Ich talent wykorzystywany również jest do szpiegowania – wielu zostało przyłapanych na konszachtach z wrogiem właśnie dzięki Oczom. Nastawienie innych grup do nich jest raczej niechętne, traktują ich raczej jako zło konieczne, chociaż nikt nie odważył się zaatakować żadnego z fotografów, gdyż nie wiadomo dokładnie, jakie to przechowują informacje (a domniemywać można, że jest ich całkiem sporo). Z reguły unikają walki z mutantami, wolą je ominąć, chyba, że nie ma innej możliwości.

Zacznijmy od kwestii fabularnych, gdyż w ogromny sposób mogą się one przełożyć na mechanikę rozgrywki. Nowy S.T.A.L.K.E.R. powinien odciąć się całkowicie od poprzednich odsłon. Nowa historia, nowi bohaterowie, bez zbędnego bagażu; można jedynie wpleść ciekawe nawiązania do wyłapania dla zaprawionych graczy. Główny wątek wcale nie musi być przecież związany z Elektrownią etc. Skoro w Zewie Prypeci głównym bohaterem był wojskowy, to dlaczego w S.T.A.L.K.E.R 2 nie mógłby to być naukowiec? Żółtodziób służący za popychadło w polowym laboratorium z czasem przemieniający się w pełnokrwistego stalkera. Oczywiście scenarzysta miałby tu duże pole do popisu. Obóz naukowców mógłby zostać zaatakowany na początku gry, a wszyscy – poza bohaterem – zginęliby. On sam wyruszyłby w Zonę, aby dowiedzieć się kto i dlaczego zabił jego towarzyszy. Można by w to wpleść wątek jakiegoś zupełnie nowego artefaktu, lub anomalii. W poprzednich odsłonach takie zadania pojawiały się wprawdzie, ale jako małe, poboczne questy. Mamy więc młodego naukowca, stalkera wannabe, który ma problemy z dobraniem odpowiednich składników do zaparzenia herbaty, a co tu dopiero mówić o posługiwaniu się bronią. No i tutaj zaczyna się właściwa rozgrywka. Możemy trafić do jakiejś osady w stylu Kordonu, lub do samego Kordonu, odpowiednio odświeżonego i przemodelowanego. Tutaj zaczniemy nasze śledztwo i od samego początku też będziemy mogli wybrać stronę, po której się opowiedzieć. Co mam na myśli? Zew Prypeci kilkakrotnie stawiał przed nami wybory moralne – wykonać zadanie dla Sułtana i zyskać sympatię bandytów, czy może zbratać się ze stalkerami? Nasz wybór na początku gry mógłby opierać się na podobnych zasadach i od niego zależałby kształt dalszej rozgrywki. Przyjaźniąc się z jednymi mielibyśmy fory i przyjmowali questy poboczne oraz zlecenia od jednych, natomiast inni byliby do nas nastawieni obojętnie, a czasami nawet wrogo. System ten działałby niekiedy podobnie jak wojny frakcji w Czystym Niebie, czyli poza zadaniami głównymi i pobocznymi, występowałyby także takie, których celem byłoby uprzykrzanie życia naszym wrogom. Jako, że nasz bohater to w gruncie rzeczy żółtodziób, to jego udział w typowej wojnie frakcji nie wchodzi tutaj w grę. Generalnie system przyjaciół/wrogów miałby tu duże znaczenia i wpływał na rozgrywkę w znacznym stopniu, nie ograniczając się jedynie do braku niektórych linii dialogowych. No dobra, nasz żółtodziób bronią posługuje się kiepsko, więc musi nabrać jakiejś wprawy w tymże fachu. Można by tu wprowadzić prosty system rozwoju postaci, oczywiście nie taki jak w RPG z prawdziwego zdarzenia, bo niepotrzebnie komplikowałoby to rozgrywkę. Musielibyśmy się UCZYĆ u bardziej doświadczonych stalkerów. Za drobną opłatą możemy wybrać interesujący nas trening, który w zależności od wyboru doda kilka punktów do celności (większa szansa, że oddamy celny strzał z dużej odległości, lub, że dłonie mniej będą się trzęsły przy celowaniu bronią snajperską), wytrzymałości, odporności etc. Wszystko co potrzebne byłoby jasno wyłożone w lekko przemodelowanym menu postaci. Podobnie jak poprzednio w formie kilku przejrzystych statystyk. Oczywiście nauka kosztuje nie tylko pieniądze – czasem też trzeba wykonać jakąś drobną przysługę, aby dana osoba zechciała nas edukować w wybranej dziedzinie. Nauka to rzecz jasna nie wszystko, bo od czego są artefakty. I tutaj weszłaby kolejna nowość, związana z charakterem pracy naszego bohatera. Oprócz standardowego detektora posiadalibyśmy osobne urządzenie (wbudowane w PDA, lub jako przystawka do samego detektora) służące do badania i rozpoznawania nowych anomalii i artefaktów. W nowej grze pojawiłoby się przecież sporo nowych przedstawicieli tychże. I teraz, aby w ogóle znaleźć artefakt trzeba najpierw rozpoznać daną anomalię (czynność jednorazowa) poprzez proste sprawdzenie jej właściwości. Np. z naszym specjalnym detektorem należałoby się wpakować w sam środek, lub jak najbliżej środka anomalii i dokonać pewnych pomiarów, których skutkiem byłby wykres przedstawiający podstawowe charakterystyki tejże anomalii. Np. ilość obrażeń zadawanych przez ogień, występujące artefakty, itp. W naszym PDA byłaby encyklopedia w której znajdowałaby się niekompletna lista anomalii. Szczegóły dotyczące reszty moglibyśmy zyskiwać ze znalezionych PDA, czy otrzymywać od innych stalkerów. Po prawidłowym wykonaniu pomiarów otwieramy naszą listę anomalii i jeśli posiadamy informację na jej temat, to gra automatycznie to odnotowuje i odznacza na liście. Dopiero teraz wiemy z jaką anomalią mamy do czynienia i możemy bez przeszkód poszukiwać artefakty – dzięki pomiarom możemy też uzyskać informacje o artefaktach występujących w danych anomaliach, a co za tym idzie możemy się domyślić, czy dany model detektora wystarczy aby znaleźć cenny łup – tutaj byłoby podobnie jak w Czystym Niebie i Zewie. Podstawy rozgrywki mamy za sobą. Samą Zonę widzę jako całkowicie otwarty obszar, bez sztucznych ograniczeń i podziału na małe strefy. Można by się poruszać m.in. dzięki przewodnikom, oraz – w końcu – pojazdom. Za pieniążki moglibyśmy kupić ulepszenie w postaci detektora anomalii, który byłby widoczny w czasie jazdy, a obecność anomalii sygnalizowałby nie tylko dźwiękiem, ale też obrazem na ekraniku. Wtedy bez problemu (załóżmy) moglibyśmy ominąć niebezpieczeństwo. Same anomalie zresztą częściej pojawiałyby się w wielkich skupiskach, przez co nie kończylibyśmy co 30s usmażeni/poszatkowani/porozrywaniu na środku drogi. Nie oznacza to jednak, że byłoby całkiem bezpiecznie. Do funkcjonowania samochodu potrzeba paliwa, które z kolei kupujemy, lub znajdujemy, ale to już ekstremalnie rzadko. W końcu benzyna jest w Zonie na wagę złota. Tak jak z benzyną podobnie byłoby i z jedzeniem. W Zonie z poprzednich gier stanowczo zbyt łatwo było o pełny żołądek. W końcu walczymy o przetrwanie! Obozowisk pełnych ludzi byłoby mało, ale w nich moglibyśmy kupić podstawowe racje żywności za bardzo wygórowane ceny. Głód oczywiście miałby tu bardzo negatywne skutki na naszą szybkość, zdolność regeneracji, etc. W samej Zonie na znaczeniu nabrałoby polowanie, np. na zmutowane dziki. Zjedzenie fragmentu upolowanej zwierzyny przynosiłoby pewne korzyści, ale także skutki uboczne, np. promieniowanie. Tu można byłoby wprowadzić opcję wcześniejszego przygotowania jedzenia na ognisku (podobnie jak w Gothic 2), co np. zniwelowałby niepożądane skutki. Również ogniska na opuszczonych obozowiskach moglibyśmy rozpalać sami (pamiętając jednocześnie, że ich światło w nocy przyciągałoby mutanty). Spać moglibyśmy w śpiworze (tak, jak oferuję niektóre modyfikacje), pamiętając jednak o pojawiających się od czasu do czasu emisjach. W wypadku emisji na radarze nie pojawiałby się znaczek sugerujący miejsce kryjówki – te musielibyśmy znaleźć sami, a może to być cokolwiek – od dziury w ziemi, po rozpadającą się szopę. Poza dodaniem wspomnianych wyżej nowości można by rozbudować opcję upgrade’u i naprawy pancerzy oraz broni – więcej opcji i dróg rozwoju, tak, abyśmy mogli używać sprzętu naprawdę unikatowego i stworzonego wyłącznie pod naszą postać. Prosty przykład: jeśli komuś nie chce bawić się w naukę celności strzału, to może zainwestować w te ulepszenia w samej broni. Swoje braki w umiejętnościach można nadgonić świetnym sprzętem i odwrotnie. Jeśli chodzi o resztę rozgrywki, to Zew Prypeci doskonale pokazał, że wiele zmieniać nie trzeba. Na pewno należałoby dodać nowe mutanty, artefakty i anomalie. Mniej ludzi, więcej groźnych stworzeń na zielonych łąkach Zony. Różne mutanty aktywne o różnych porach doby (w nocy jedne wychodzą na żer, a za dnia kryją w budynkach). Wzorując się na Pikniku na skraju drogi można by wymyślić anomalię, której działanie (halucynacje, powolne zatruwanie organizmu) pojawiały by się dopiero po określonym czasie – i znowu konieczna jest nasza encyklopedia ze zbadanymi przez nas anomaliami, bo inaczej pewnego ranka nasza postać może się już nie obudzić. Zona ma być piękna, klimatyczna, dopracowana, ale przede wszystkim niebezpieczna. Skrajnie niedostępna. Przed każdym wyruszeniem z większego obozowiska należałoby się porządnie przygotować. Medykamenty, jedzenie, amunicja – tych przedmiotów znajdziemy bardzo mało, jedynie w dobrze ukrytych schowkach i… przy innych stalkerach. Oczywiście nasz stosunek do otoczenia to tylko i wyłącznie kwestia naszych subiektywnych wyborów. Możemy być na wskroś źli, nie mogąc liczyć na niczyją pomoc, lub też możemy żyć w przyjaźni z większości stalkerów, którzy w skrajnych sytuacjach będą służyli pomocą. Np. nasi przyjaciele (o których również będzie trzeba się starać) pomogą w wykonaniu trudnego zadania, jeśli poprosimy. Cóż, w S.T.A.L.K.E.Rze jak widać wiele zmieniać nie trzeba. Uważam, ze najważniejsze jest dopracowanie mechaniki (freeplay, rozbudowane questy główne i poboczne, wiele dróg ich rozwiązania, kilka zakończeń), oraz dodanie drobnych nowości, które jedynie podkreślą niezwykłość zony, oraz wszystkich zależności miedzy nią, a jej mieszkańcami. Tak właśnie widzę kolejnego S.T.A.L.K.E.Ra.

S.T.A.L.K.E.R. Nadzieja
I Fabuła
W roku 2030 Zoną zainteresowali się Amerykanie. Co nie wróży nic dobrego. Do zony zjeżdża się cała amerykańska armia i rozpoczynają największa operację w dziejach USA i Zony. KUPAiWwZ (Kotłująca Utopia Państwa Amerykańskiego i Wojna w Zonie), to kryptonim operacji dowodzonej przez Wielkiego Prezydenta i Generała Arnolda Schwarzeneggera. Ma on zamiar wprowadzić w życie kilka planów. Po pierwsze chce wyprawić swoje 83 urodziny. Po drugie pragnie podbić Zonę i nawet nie zapytać nikogo o zdanie. I po trzecie, ma zamiar wybudowania fabryki Coca Cola na terenie Magazynów wojskowych. Po udanym szturmie na Posterunek wojskowych w Kordonie, Arni zdobywa Wysypisko, Instytut Agroprom, Dolinę Mroku, a nawet Bar, Dzicz i Jantar. Po wielu Nieudanych powstaniach Snorki, Kontrolerzy, Pijawki i wszystkie inne mutanty sprzymierzają się ze sobą, ponieważ ewolucja w Zonie ma bardzo szybkie tempo i nawet przeciętny burek jest wstanie wyliczyć liczbę pi z ogromną dokładnością, przez co poziom trudności wzrasta tak jak szybkość pracy chińczyków przed świętami, czyli o jakieś 400%. Po kilku przegranych Stalkerzy również dołączają do przymierza mutantów. Przez co nie jest już tylko przymierzem mutantów ale też ludzi. I tu pojawia się Igor. Pół człowiek, pół kontroler który jest wybrykiem natury do tego stopnia, że może powstrzymać wojnę. Do której strony się przyłączy, a którą zmiecie z powierzchni Zony? To tylko zależy od wyborów które podejmie.
II Gra
W grze pojawiły by się mutanty stare i bardzo stare, które na przykład miały być na samym początku w S.T.A.L.K.E.R. Cień Czarnobylan, jak i nowe np. Węże, czy Żaby. Obszar gry składałby się z tych sektorów co wszystkie trzy części. Bronie były by bardziej różnorodne i miałyby zupełnie nowe mniej toporne modele. Można by też zdobywać punkty doświadczenia i uczyć się np. ulepszani broni. Była by konieczność wypróżniania się po spożyciu produktów spożywczych. Nie które z nich miałyby np. działanie przeczyszczające a inne powodowałby zatwardzenie. Można by pojeździć czołgiem, czy polatać helikopterem. A nawet romansować ze snorkczycą.
III Multiplayer
W Multiplayerze można by się wcielić w każdą istotę z Zony. Była by każda mapa z Singleplayera.
IV Grafika i dźwięk
Silnik gry wykorzystywałby całą moc DirectX 11 jak i karty graficznej. Lecz wtedy wymagania byłyby ogromne, lecz można by zmienić ustawienie z DirectX 11 na DirectX 9.0c i zmniejszyć wymagania do takich jak w S.T.A.L.K.E.R. Cień Czarnobyla.

Note: There is a poll embedded within this post, please visit the site to participate in this post's poll.